Өксітіп… Өкіндіріп… Өкпелетіп…

Өксітіп… Өкіндіріп… Өкпелетіп…

Өзектен өрлігімді өктем етіп,

Көргенім осы еді ғой көкке бекіп.

Ең асыл адамымды Сүйемін мен
Өксітіп. Өкіндіріп. Өкпелетіп.

Хат беріп жібермедің неге түннен,
Кешірсең,
Кешіксем де, келетін бе ем?!
Сендік мұң- менің күнәм. Түн куәсі…
Жыр оқып берем енді не бетіммен?!

Қысты қойш…
Келеді ғой, күліп көктем,
Әр күні шуағымен үміт төккен.
Жүремін өзімді өзім іздеп күнде,
Күйбеңнің көшесіне сіңіп кеткен.

Таңыма тәубе етпесем, бағыма сын,
Өмірдің өлең дедім мағынасын.
Шөлдеген кездеріңді,
Тұңғиыққа
тұншығып бара жатып сағынасың.

Бүгінгі сезім жалын, кешегі де от,
Кей кезде кезбе алаудың кеселі көп.
Тиер ме ед таңдайыңа тылсымға еру,
Жазылсам маңдайыңа бес елі боп…..

Өзектен өрлігімді өктем етіп,
Көргенім осы еді ғой көкке бекіп.
Ең асыл адамымды Сүйемін мен,
Өксітіп.
Өкіндіріп.
Өкпелетіп…

  Өлеңді жазған: РАХАТ ӘБДІРАХМАНОВ

Categories: Махаббат

Comments

  1. Пирог Яблочный 8 Ақпан, 2012, 23:03

    Әдемі, тәтті өлең екен. Тура яблочный пирог секілді))))

    Reply this comment
  2. Ерке 14 Ақпан, 2012, 18:15

    Ақынның сыры, шыны, жыры!!! Мен соған сенем: шынайылығы мен тұнықтығына!!!!

    Reply this comment
  3. Lyazzat 23 Қараша, 2012, 13:17

    keremet. jurekten wikkan

    Reply this comment
  4. Lyazzat 23 Қараша, 2012, 13:26

    маган катты унады

    Reply this comment
  5. Фарида 15 Наурыз, 2014, 20:09

    Кушти

    Reply this comment

Write a Comment